تحلیلی بر فعالیت های گروه ممتاز بروكراتیك و تحركات خیابانی
برای پاسخ به پرسش از وقایع اخیر می توان به ریشه یابی ساختاری پرداخت كه حیات خود را از دهه 60 آغاز كرده بود. یك گروه ممتاز بروكراتیك كه به آنها اشرافیت بروكراتیك یا اشرافیت اقتصادی سیاسی نیز می گویند. 
  حلقه قدرت ایشان، ابتدا با بهره مندی از امتیازات سیاسی و اقتصادی شكل گرفت و در ادامه هویت فكری و سیاسی درازمدتی را پایه ریزی كرد. همچنین پشتوانه نظری این اشرافیت نوظهور در افق تاریخی و فرهنگی غربزدگی شبه مدرن بود. از این رو كمر به احیای آن بست و رفته رفته به مدد سابقه سكولاریستی با سرمایه داری بزرگ و سكولار ایران گره خورد. این حلقه بسته قدرت تا سال 84 مجال یافت كه در برخی شئون نظام اسلامی ایران و حتی در بدنه سه قوه مخصوصاً قوه مجریه رسوخ كند. سرانجام دولت نهم به آن حلقه بسته نفوذ كرد و ضربه زد؛ هر چند آن را به تمامی شكست نداد. در مقابل اشرافیت در برابر دولت نهم موضع گرفت. 

  اصطلاح روشنفكری دارای دو وجه است وجه عام كه به معنای تحصیل كرده بودن، آزاد اندیش بودن، به علوم دیگر آشنا بودن و... است و وجه خاص كه ناظر به جریانی فكری است كه مختصات و ویژگیهای مخصوص خود را دارد. مراد از روشنفكری در بحثهای نظری، مفهومی تاریخی ـ فرهنگی است كه بیانگر جهت گیری هایی خاص است. بعد از طرح ریزی بنیان های تفكر مدرن توسط فیلسوفانی همچون دكارت (۱۶۵۰ میلادی)، بیكن (۱۶۲۶ میلادی)، جان لاك و... و بیان این بنیان ها به صورت نظری و منسجم، فیلسوفانی موسوم به فیلسوفان عصر روشنگری ظهور كردند كه نقش اصلی آنها بیان تفصیلی فلسفه مدرن و وارد كردن آن در جامعه و در میان مردم بود. فیلسوفانی مثل دنیس دیدرو (۱۷۸۴میلادی)، ژان ژاك روسو (۱۷۷۸میلادی)، ولتر (۱۷۷۸ میلادی) این افراد اغلب روزنامه نگار، نمایشنامه نویس و یا به مفهوم قرن هجدهمی كلمه رمان نویس بودند و به فلسفه محض نمی پرداختند. این دسته از افراد، نخستین كسانی بودند كه در غرب، روشنفكر نامیده می شدند. این افراد خود را نماینده عصری می دانستند كه بشر وحی را كنار گذاشته و زندگی خود را با تكیه بر خرد منقطع از وحی اداره می كند. لذا وقتی در باب روشنفكری صحبت می كنیم از یك وضعیت خاص تاریخی صحبت می كنیم و روشنفكران كسانی هستند كه به عنوان سخنگویان و نمایندگان تمدن و تفكر مدرن ظاهر شده اند و از مرزهای مدرنیته دفاع كرده و تفكر مدرنیته را از اجمال فلسفی به تفصیل سیاسی، حقوقی، اقتصادی واجتماعی در آوردند. 

اگر به تاریخ عصر مدرن نگاه کنیم، شاهد خواهیم بود که از اوایل قرن پانزدهم و تقریباً هم زمان با شکلگیری آرایش سیاسی جهان غرب مدرن، رویکردهای استیلاجویانه و استعماری آنان نیز صورت و سیمای خاص خود را مییابد. در واقع، رویکرد استعماری با جوهر و ذات تمدن اومانیستی درآمیخته و در پیوند بوده و از آن جدایی ناپذیر است. 

بازخوانی كوتاه رویكرد فوكو نسبت به انقلاب اسلامی ایران 

میشل فوكو»، متفكر و نویسنده‌ای پسامدرنیست است. آراء او به یك اعتبار در امتداد رویكرد نیچه قرار دارد كه كلیت غرب مدرن را به چالش و مبارزه طلبید. اساساً پسامدرنیسم، رویكردی در تفكر و هنر و ادبیات است كه به نفی و انكار یقین مدرنیته و مشهورات آن می‌پردازد. پسامدرنیسم تقریباً با «شوپنهاور» و «نیچه» آغاز گردید و در قرن بیستم در هیأت گرایش‌های مختلف فكری و فلسفی امتداد و بسط یافت. «فوكو» را می‌توان تئوریسین یكی از گرایش‌های اندیشه‌ی پسامدرنیستی دانست.

هيدگر: منتقد راديكال تمدن مدرن 

انديشه پسامدرن اگرچه با نوع نگرشِ نقادانه نيچه نسبت به تاريخ غرب آغاز شد، اما امروزه طيف گسترده اى از آرا را در بر مى گيرد كه در يك طرف آن گرايش هاى منتقد مدرنيته آميخته با برخى تعابير و ميراث به جا مانده از تعاليم اسطوره اى و رازآميز (كه البته صورتِ ممسوخ يك معنويت نسبى انگار و پلوراليستيك مورد پذيرش تمدن غرب را يافته اند) قرار دارند و در سويِ ديگر طيف گرايش هاى نوسوفسطايى لفّاظ و نيست انگارى، كه با هر ركن و باور ثابت و روشن اعتقادى، به عنوان يك «جزم انديشى » مخالفت مى كنند و در عين حال خود به صورتى جزم انديشانه به ترويج نسبى گرايى بى بنياد خود مى پردازند...

فرانسیس بیكن فیلسوفی است كه در رویكرد فلسفی خود، به تبیین بنیان‌های نظری متدولوژی علوم جدید پرداخت. در واقع بیكن با درك روح اومانیستی زمانه‌ی خود و با ارائه‌ی تعریفی خودبنیادانه از علم و مبادی و غایات و اصول و اركان روش شناختی آن لقب «پدر علم مدرن» را از آن خود ساخت. 

این وبگاه با هدف نشر آثار، گفتار و افکار استاد شهریار زرشناس آغاز به کار می‌نماید.

امید است مطبوع طبع صاحبان اندیشه واقع گردد.

انشاءالله