در سال‌های اخیر كه مظاهر فرهنگ و ادبیات و آداب و عادات و آراء و مشهورات شبه‌مدرنیتة بیمار و بحران‌زدة ایران متأسفانه درحال احیاء و قوت‌یابی مجدد هستند و تقریباً می‌توان صورتی از مشهورات تجددگرایی سطحی را گفتمان هژمنوتیك یا مسلط بسیاری از فضاها و محافل كشور دانست،‌ داستان‌نویسان نمایندة شبه‌مدرنیته نیز پس از یكی‌دو دهه حاشیه‌نشینی، توسط كانون‌های سرمایه‌ و قدرت و تبلیغات به مركز صحنة ادبیات كشور رانده می‌شوند. وقتی قرار باشد میراث ادبیات سترون شبه‌مدرنیست ایران احیاء گردد تا از طریق آن زنجیرة احیاء مجدد مظاهر غرب‌زدگی سطحی در حوزة ادبیات داستانی و مطبوعات به موازات دیگر قلمروهای فرهنگی و اقتصادی و حتی سیاسی، تكمیل شود بی‌تردید قبل از آنكه نویسندگان تازه‌كار دست‌پروردة محافل ادبی روشنفكرزده به عنوان محور و كانون تبلیغات مطرح شوند، نسل بنیانگذار و پیشتاز و زمینه‌ساز این جریان است كه در مركز تبلیغات و توجهات قرار می‌گیرد.