سالهای پایانی سلطنت رضاشاه شاهد گسترش و تعمیق فعالیتهای تخریبی و ضداسلامی بود. در این دوران فضای ضداسلامی حاکم به ویژه فردی چون «احمد کسروری» را برای مبارزه آشکار با میراث معرفت قدسی اسلام و به ویژه تشیع جری ساخته بود. پس از فرار دیکتاتور و اشغال کشور نیز اوضاع آشفته و به هم ریخته سیاسی ـ اجتماعی، زمینه را برای بهرهبرداری جریانات انحرافی و استعماری همچنان مهیا نگاه داشته بود.