روز هشتم دي‌ماه، مصادف است با نود و هشتمين سالگرد تدوين نخستين «قانون اساسي مشروطه» در دوران سلطنت مظفر‌الدين‌شاه قاجار تحت عنوان «نظام‌نامه سياسي». اين سند نظام‌نامه سياسي كه در 51 ماده تدوين گرديده بود، به اعتباري نخستين مدوّن قانون اساسي ايران نيز بود و روشن‌فكران سكولار و شبه‌مدرنيسم با هياهوي بسيار تدوين آن را نسخه علاج تمامي مشكلات و معضلات ايران معرفي مي‌كردند.

دوم بهمن امسال هفتادويكمين سالروز مرگ «ابوالقاسم عارف قزويني» بود. عارف قزويني را «شاعر مشروطه» ناميده‌اند و به ويژه در دو، سه سال اخير برخي روشن‌فكران به طرق مختلف و به مناسبت‌هاي متفاوت سعي در طرح او و به ويژه تجليلش داشته‌اند. البته بزرگداشت يك شاعر يا اهل قلم في حد نفسه كار بدي نيست. اما در هر بزرگداشتي لازم است كه تحليلي از جايگاه و مقام و نقش يك شاعر يا نويسنده نيز نمود. در ميان روشنفكران ما ثبت‌سازي از پيشگامان ادبيات شبه‌مدرنيستي ايران بي‌آن كه تحليلي از عملكرد و نقش تاريخي ـ فرهنگي شاعر يا نويسنده ارائه دهند، متأسفانه مرسوم است و تقريباً همه‌ي اين ثبت‌سازي‌ها نيز اغراض سياسي‌اي را دنبال مي‌كنند.