نویسنده: شهریار - زرشناس 

“كلاسیسیسم” یا به تعبیری “نئوكلاسیسیم” مكتب هنری و ادبی و رویكرد فرهنگی‌ای است كه با رنسانس و در عصر جدید آغاز شده است و یكی از ویژگی‌های مهم آن تلاش به منظور احیاء میراث ادبیات كلاسیك یونان - روم باستان و بی‌توجهی به میراث شبه دینی قرون وسطی مسیحی است. اصطلاح كلاسیسیسم از واژه‌ی “كلاسیس” در زبان لاتین گرفته شده است كه به معنای طبقه و گروه زیربخش است.

ادبیات نئوكلاسیك اولین صورت ادبی- هنری عصر جدید است كه از حدود قرن شانزدهم میلادی ظهور كرده و در نیمه‌ی دوم قرن هفدهم و نیمه‌ی اول قرن هیجدهم بر ادبیات و هنر اروپا چیرگی داشت. ادبیات و هنر نئوكلاسیك تلاش می‌كرد با تكیه و تأكید افراطی بر عقل‌گرایی مدرن و منطق عقلانی نهفته در آن از یك سو و احیاء میراث ادبیات غیردینی یونانی - رومی از سوی دیگر، نوعی رویكرد هنری - ادبی مدرن كه تكیه بر عقل‌گرایی دكارتی دارد پدید آورد.

نئوكلاسیسم با رنسانس و نهضت ادبی - هنری اومانیسم و نیز رویكرد خودبنیادانه‌ی آدمی به خود و هستی پدید آمد و ویژگی‌های آن بدین قرار است:

1.تأكید بر احیاء و نحوی بازآفرینی میراث ادبیات یونانی - رومی ما قبل مسیحی

2.تأكید بر اصالت عقل و قانون‌مندی در آفرینش‌های هنری و ادبی 

3.توجه به وجوه اخلاق مورد توجه بورژوازی نوظهور در عرصه‌های هنری و ادبی

4.تأكید بر توصیف زیبایی‌ها و پرهیز از بیان زشتی‌هایی چون فقر، فساد و رذائل اخلاقی

نئوكلاسیسم نخستین صورت هنری - ادبی عصر مدرن است و عقل‌گرایی آن همان اصالت عقل مدرن است كه بهترین جلوه‌ی آن عقل‌ دكارتی است.

پای‌بندی‌های اخلاقی نئوكلاسیسیست‌ها هم بر پایه‌ی معیارها و موازین اخلاق سودجویانه‌ی بورژوازیی تنظیم گردیده است. “راسین”، “كورنی”، “ولتر” نمونه‌هایی از نویسندگان معروف نئوكلاسیك هستند.